 Fotoarchief:
Bart en de JUNIORS in Disneyland
Bart, Laura, Taïsha, Liandra, Glenn en Jaro in Kiev
Junior Eurosong – Hét verhaal
Proloog.
Na 6 jaar van hard werken staan Bart en ik aan het begin van onze droom: de mediawereld veroveren. We hebben al tal van producties gedaan of er aan meegewerkt, maar dit is waar het allemaal om draait. Dit is één van de realisaties waar we supertrots op zijn.
We hopen dan ook met onze frisse choreo’s en dito dansers een plaatsje te krijgen binnen de wereld van televisie maken.
Doch, zonder de hulp van verschillende mensen zouden wij vandaag niet staan waar we staan, zouden we niet zijn wie we nu zijn.
Bedankt aan alle ouders, familie en vrienden die ons de ganse weg steunen en helpen.
Bart en Nicky.
Hoe het begon…
Dinsdag 31 maart. Die dag krijgen we een telefoontje van één van de medewerkers van de VRT. Of we misschien willen meewerken aan het VRT programma “Junior Eurosong”. Zo. Gewoon.
We antwoorden met een bescheiden ‘Ja natuurlijk, wat kunnen we voor u doen?’ en spreken verder af om via mail een afspraak te maken voor een verkennend gesprek met videomateriaal.
Ons hart slaat toch een paar slagen over. Er reizen allerhande vragen over hoe, wie, wanneer, waarom en hoe. Enkele dagen later worden al onze vragen beantwoord.
Donderdag 9 april. We arriveren op de VRT en worden via een slalom in het doolhof van kleine en grote gangen naar een klein lokaal geleid aan de studio’s van MNM. Verschillende mensen zitten aan tafel en worden heel plechtig voorgesteld. Het gesprek verloopt een beetje moeizaam; jezelf verkopen aan een aantal prominenten van de VRT blijkt toch een niet zo makkelijke opdracht. Vaak speelt het door mijn gedachten ‘hoe vaak hebben ze dit al niet gehoord?’ Het gesprek verloopt naar het einde toe vlotter dan verwacht en we staan 30min later en 2 kilo videomateriaal minder terug in het doolhof. Met opgeheven hoofd banen we ons een weg door de allemaal op elkaar lijkende gangen en slaken een zucht van verlichting als we uiteindelijk de uitgang bereiken.
Dinsdag 28 april. We krijgen een verlossende mail. Nu ja, verlossend: We mogen naar de volgende ronde. Dat houdt in dat we 2 choreografieën mogen maken op opgelegde muziek, met beperkt aantal dansers en in de juiste stijl, enz enz. Gelukkig, want nu kunnen we de daad bij het woord voegen en laten zien waar we goed in zijn.
Leerlingen worden geselecteerd, Bart en ik beginnen duchtig te choreograferen. Nachten liggen we wakker. Hoe maak je in één klap 2 perfecte choreo’s, waarin je als choreograaf het beste van jezelf kunt leggen? Gewoon proberen zeker? We trainen dagen aan een stuk en zoeken kledij uit de honderden dozen. En dan is het zover…
Woensdag 20 mei. D-day. Om exact 13 uur staan er 3 mensen aan de deur, die we later zullen kennen als de producent, de regisseur en de eindredacteur. Exact 15 minuten later staan dezelfde mensen weer buiten. En wij blijven achter. In spanning. Dat was het dan. We hebben er weken voor getraind en gezwoegd.
Donderdag 22 mei. Het verlossende telefoontje komt véél sneller dan verwacht. Met de restanten van een broodje smos nog tussen de tanden neem ik de telefoon op ‘hawow, met Nicky’. ‘Proficiat, jullie zijn geselecteerd om mee te doen aan het programma Junior Eurosong’. (YYYYIIIHAAAAA!!!!!) ‘Oh dank je wel! Wat fijn!’. ‘We mailen jullie alles door qua data en dan kunnen we er aan beginnen’. ‘Oké tot horens!’.
Het verloop.
Er komt een verdeling van songs tussen ons en de 2e choreograaf Farid. Al snel volgen de selecties van dansers op basis van haarkeur, grootte, huidskleur, geslacht en tandpastaglimlach. Gepaard met traantjes van vreugde en verdriet starten we meteen met een lange reeks van trainingen.
We zetten alles netjes op video en laten weken later aan de productie het resultaat zien van ons harde werk. Dat er nog zeer veel aanpassingen zouden volgen, was toen nog een onwetendheid.
Dansers worden gewisseld, richtingen veranderd, maar onze choreo’s stonden er, klaar om misbruikt te worden door een bende van ongetemde zangertjes en zangeresjes, met elk hun eigen mening en ideeën over hún act.
Al snel wisten ze één voor één onze harten te stelen. Met hun lach en hun - soms - gekke opmerkingen, hun gezucht en gekreun omdat ze wéér moesten dansen. Een hele week lang staan ze onder onze bevoegdheid en dansen ze de voeten onder hun lijf uit. En het resultaat mag er zeker zijn.
De productie trekt één wenkbrauw op als ze zien hoe we sommige ‘houten planken en ‘ritmisch gestoorde’ kids toch tot enkele fijne moves kunnen overhalen.
We nemen even afscheid en trekken ons allen terug in eigen habitat om te evalueren en ons voor te bereiden op de loodzware week in de VRT studio’s om te repeteren en alles op camera te zetten. Met dansers deze keer.
Op de VRT.
We krijgen het eerste bezoek van de coaches Sofie, Sean, Niels en Kristin. Karrewiet, de Rode Loper en ID kits komen op bezoek. Tot soms grote ergernis van Bart, die te pas en te onpas een microfoontje krijgt opgespeld om meermaals zijn slogan “pijn is fijn” te laten weerklinken in de gangen. Na talloze interviews en opnames staan ze er. Danser en zanger hand in hand, klaar om België te veroveren met hun act. En wij, stoere dansleraars krijgen een krop in de keel door al dat fijne kindergeluk. Als de productie dan instemmend kijkt naar de groepssong en –act, weten we dat we al geslaagd zijn in onze missie. Je gaat er zowaar een K3 liedje van neuriën.
Moe maar voldaan van een lange week zien we elkaar snel terug in de studio van Videohouse, onze thuisbasis voor de komende woens- en zaterdagen.
Dansers en zangers verenigen zich weer en algauw steken de eerste vlindertjes in de buik de kop op. E-mail adressen worden duchtig uitgewisseld en de gsm rekeningen gaan de hoogte in. Gelukkig – voor hen – valt er niets van te merken op het podium.
Het podium is zeer imposant, van de belichting alleen al krijgt Bart het - letterlijk- en figuurlijk - warm. Als 2 professionals proberen we de stoeltjes uit waarin de jury zal plaatsnemen, kruipen we over het podium om het exacte midden te zoeken, checken we waar en wanneer welke camera’s gericht staan, huppelen we door de gangen en leren we de regisseur jan véél beter kennen. “Kan je daar een lijntje van maken” wordt één van zijn meest uitgesproken zinnen. De dansers op een lijn. Hier, hier, hier en daar. Ginder ook en langs daar. Dag in intelligent elkaar gepuzzelde figuren, dag ingewikkelde verplaatsingen, dag effecten. Met z’n allen op een lijn. Als we dat hadden geweten…
maar niet getreurd, het resultaat werd er alleen maar beter van.
De liveshows.
Zaterdag 5 september.
T&T, Anke, Las Ninãs en Manou staan op het programma. Ze geven het beste van zichzelf. De sfeer zit goed en de acts ook. De zenuwen onder controle. De dansers stralen en verlichten zo op zichzelf al het podium. Het blokkenmoment. Iedereen houdt zijn adem in….
T&T en Manou gaan door. We nemen afscheid van Las Ninãs en Anke. Traantjes volgen, knuffels worden uitgedeeld, we nemen elkaar eens goed vast en beseffen: dit is het begin van het einde. We zitten in de slotrace naar een ontkoping.
Zaterdag 12 september.
We krijgen Sepp ’n Sigi, Thomas, Margo en Haruka op het podium. Even werd het licht in mijn hoofd bij het zien van zoveel rook op het podium bij de act van Sepp ’n Sigi. Zal ballerina Michelle haar doek nog zien liggen…? In spanning wacht ik af. Ik zie ze naar beneden duiken … en daar is het doek. Oef. Alle stress valt van mijn schouders. We zien de blokken klaar staan en wachten vol ongeduld op het resultaat. Margo en Sepp ’n Sigie moeten samen op de blokken. Pijnlijk, want we hebben ze allebei getraind. Margo krijgt rood, iedereen is met stomheid geslagen. Ik krijg tranen in mijn ogen. Moet ik blij zijn of verdrietig? De tranen zullen nog lang doorgaan bij Margo en wij gaan met een zwaar gevoel naar huis. Dat Thomas doorgaat en Haruka niet, beleven we in een waas.
Zaterdag 19 september.
De laatste voorronde. De laatste kandidaten. We vieren feest. Hierna kennen we de finalisten. Hierna weten we of Kiev heel dichtbij of heel ver weg lijkt.
We zetten onze internationale hoop op Laura, maar supporteren als nooit tevoren voor showbeest Pjotr, de schattige mannekes van Tune, en de meiskes van Kiviv. Een voor een zien we onze choreo’s passeren en we zagen dat het goed was. De spanning is te snijden. Dat de muziek van Milk inc. Door de luidsprekers knalt, doet ons niets. We duimen en wachten en het wachten duurt lang. Tune komt uit tegen Pjotr. Tune gaat door, Pjotr is out. Een blok in mijn mag. Vlaanderen stemt wel heel erg vreemd. Laura en kiviv staan samen op het podium. Ik denk dat ik doodga. Bart kijkt zo strak dat ik denk dat hij al dood is. De dansers knijpen elkaars handen kapot. Het kleuren van de blokken duurde nog nooit zolang en ik durf niet te kijken. Ik verberg mijn ogen en durf enkele momenten later pas kijken als ik luid gejuich hoor. De dansers beginnen spontaan te huilen, ze krijsen en gillen. Laura gaat door. Met jodele-i jodele-i jodelo.
Finale.
Dit gevoel spreekt boekdelen. Het avontuur stopt vandaag. Misschien. We hebben hier maanden aan meegewerkt, we hebben enkele superfantastische kinderen leren kennen en gaan hen één voor één missen. Echt waar. Zelfs Grote Kindervriend Bart wordt er een beetje stilletjes van. De productie is fantastisch. Nooit eerder hebben we zo vlot samengewerkt met een groot team. We zijn gewoon van binnen te komen, ons ding te doen, en weer buiten te stappen, om dan later op televisie het resultaat te zien. Nu staan we er met onze voeten in, worden ondergedompeld in een grote productie en hebben ontzettend veel bijgeleerd. Dit is waar we voor werken en dit willen we blijven doen.
de kids zijn drukker dan anders. Ze weten wat er te wachten staat. Vanavond weten we wie naar Kiev mag. Cadeautjes en pakjes worden uitgedeeld en er wordt heel veel geknuffeld.
Dan is het tijd. We tellen af, we gaan live.
Ondertussen bevalt een van de medewerksters vanaf het begin van een zoontje, Robbe. Super getimed.
zelfs Ben Roelants is een beetje uit zijn doen. De coaches zijn zenuwachtig, wij staan scherp, de productie staat strak. 6 zeer sterke kandidaten staan tegenover elkaar. Alles verloopt vlekkeloos.
We tellen af naar het blokkenmoment.
Sepp ’n Sigie en Tune krijgen allebei rood…. Nu ga ik echt dood.
Thomas en Manou. Rood en groen… Bart wordt wit.
Laura en T&T. Groen en rood….Mijn maag draait.
Manou en Laura moeten nog eens op de blokken. Ik denk dat Bart spontaan 3 kilo kwijt is. Ik voel mijn benen niet meer. Laura krijgt groen. And the crowd goes wild.
WE GAAN NAAR KIEV!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
We duwen de dansers terug het podium op, tussen hun tranen door. Wat een kick.
Het feest kan beginnen!
Vele uren, champagne en een party later, beseffen we het nog niet. We gaan naar Kiev verdorie!
Ik zie de zangers één voor één doorgaan, moe maar voldaan, terug naar de rust, back to reality, maar niemand pakt hen dit avontuur nog af. En ons ook niet.
We weten het: vergaderen en trainen. Gelukkig maar.
J
| 
